Wie verlichten wil mag niet verblinden. Auteur: Hans Kudszus

‘n Boeiende vrouw, vond ik.

“Geen idee.” zei ik. “Maar ik vond d’r wel ‘n enorm boeiende vrouw.”

“Ze is de weduwe van Joris Ivens.” zei Billy met gepaste eerbied. Hij keek naar buiten, naar ‘t terras waar ze daarnet nog had gezeten. Ik volgde z’n blik.

“De weduwe van Joris Ivens.” prevelde ik. “Goh.”

Het is niet moeilijk maagd te zijn,men wordt zelfs zo geboren. Louis Paul Boon

“Ik ben hier wel vaker langsgelopen.” zeidie. “Meestal zit ik ergens anders. Maar daar zijn ze met vakantie. Dus, ik dacht: laat ik hier maar es heengaan.” Ik glimlachte.

“Mooie muziek.” zei Mahmoud. “Ik hou wel van Nederlandstalig.” Hij knikte. “Wie is dit?” vroeg ie. Ik toonde ‘m de cd-cover. Mahmoud knikte. “Wel es van gehoord, geloof ik.”

“Dit is nog ver van voor jouw tijd.” zei ik.

“Ik ken helemaal geen homo’s.” zeidie ineens. Ik wist niet goed wat te zeggen.

“Nu dus wel.” zei ik maar. Ik was benieuwd naar z’n reactie.

“Ik ben geen homo.” was ‘t. Mahmoud snoof diep de frisse buitenlicht in. “Sterker nog, ik heb mezelf nog nooit zo mannelijk gevoeld.”

“Fijn voor je.” zei ik.

Mijn ego vindt mij leuker dan vreemde mensen. Herman Brusselmans

“Stil es even.” zeidie op ‘n gegeven moment — niet dat iemand wat zei: de man was tenslotte alleen maar zelf aan ‘t woord geweest. Hij pakte ‘n fototoestel uit ‘n jaszak en kiekte ‘n vrouw, die even verderop in d’r rolstoel de supermarkt binnenreed. En voor de zekerheid deed ie dat nog maar ‘n keer.

“Voor m’n verzameling!” verklaarde die lachend.

Onvoorstelbaar dat iemand zoiets doet, dacht ik terwijl ik de situatie vastlegde met m’n telefoon.

Verbrand de krukken niet, die je hebben geholpen in tijden van zwakte. Pythagoras

Hier vertelde die uitvoerig ‘t verhaal van de bus die over z’n voet reed. En van ‘t Franse ziekenhuis en de Parijse verpleegsters. Flip luisterde en reageerde niet meteen. Hij pakte slechts z’n mobiel en begon iets in te tikken.

“Wat doe je?” vroeg Pablo gefronst. Flip toetste intussen gewoon door.

“We hebben gewed hoe lang ‘t duurde voordat je weer ‘n ongeluk kreeg.” zeidie zonder opkijken. “En ik geloof dat ik heb gewonnen.”

Pablo keek ‘m even stil aan.

“En waarom mocht ik niet meedoen met die weddenschap?” vroeg ie.

Om moderne dingen te kunnen doen moet je het traditionele kennen. Amanda Filipacchi

“Tja,” zei ze, “ik dacht: Waarom ook niet?”

“Omdat sommige mensen denken dat stamppot bij de winter hoort.” zei ik, terwijl ik de tafel dekte. “Jij hoeft d’r geen melk bij, wel?” vroeg ik. Moeder schudde d’r hoofd. Ik zette ‘n beker voor mezelf bij m’n bord en pakte de melk uit de koelkast. “Lekker.” zei ik.

Moeder schepte de schaal vol, legde ‘t vlees op bord en schonk de vleesjus in de kom. Daarna zette ze alles op tafel. Ik schepte op. Moeder keek tevreden toe.

“Die mensen die denken dat stamppot alleen in de winter kan zijn dwazen die zichzelf tekort doen.” stelde ze vast. “Eet smakelijk.”

“Jij ook.” zei ik.

Leegte neemt veel plaats in. Juul Kinnaer

“Ik mis ‘m zo.” zei ze — ‘t kwam uit de grond van d’r hart, dat hoorde je wel. Dat zag je ook. Nooit had ik d’r ogen droever zien staan dan nu. “Ik heb gewoon zo’n heimwee, da’s niet normaal.” zei ze vrij overbodig. Ze kreeg meteen ‘n knuffel van Koffieman: Koffieman is ‘n knuffelaar; hij praat met z’n armen.

“Ach meissie toch.” zeidie desalniettemin. “Je zou eigenlijk ‘n joint moeten roken.” De Slankste keek verbaasd naar Koffieman. “Dat doet Flip vast ook.” verklaarde die. De Slankste glimlachte daarop.

“Dan doen Flip en ik toch iets samen.” glom ze.

De islam is toch een veel te serieuze zaak om alleen aan moslims over te laten? Stephan Sanders

“Hè?” onnozelde ik. “Je vast? Hoezo dat?”

“‘t Is ramadan.” zei ‘t meisje geduldig.

“Ben jij moslima?” zei ik. Dan pas merkte ik dat ik de fles nog steeds boven ‘n glas hield. Beschroomd haalde ik ‘m weg. ‘t Meisje glimlachte. “Zo zie je d’r helemaal niet uit.” zei ik, om ‘t allemaal nog erger te maken. ‘t Meisje leek ‘t niet te deren. “Sorry.” zei ik desalniettemin. Ik voelde me kleuren.

“Geeft niet.” zei ‘t meisje. D’r volgde ‘n wat ongemakkelijke stilte. Pas toen Slagersjongen ‘t glas van ‘t meisje overpakte werd die doorbroken.

“Maar ik vast niet, hoor.” zeidie breed grijnzend.

Mijn droom van het geluk is een zeepbel die niet stukspringt. Luc Vanackere

Existentiële vragen bekropen me. Wat was de zin van ‘t leven ook alweer? Waartoe ploeteren wij op deze nietige steenklomp in ‘t oneindige heelal? En wat als alles afgelopen is — wat dan?

Plots schitterden regenboogkleuren door de lucht en braken scherfjes zon door de straat. Ik keek verrast op.

Aan de overkant van ‘t pleintje werden bellen geblazen. Bolletjes lucht, gevangen in ‘n dun laagje sop, zweefden m’n kant op: licht en breekbaar. Nu al stond vast dat ze uiteindelijk uiteen zouden spatten.

Maar tot dan schitterden ze.

Wachten is even staren in de eeuwigheid. Eduard Acda

“Ik wist bij god niet hoe ik d’r vanmorgen naar beneden moest krijgen.” zeidie.

“Je hebt ‘t in je rug, las ik?” wist ik. Want zo gaan die dingen, vandaag de dag: als je wilt weten hoe ‘t met iemand gaat, kijk je gewoon op internet.

“Hou op, schei uit.” zei Maarten. “En nou moet ik nog met d’r naar ‘t park.”

“Je hebt net met d’r gewandeld.” zei ik onwetend.

“Dat was maar ‘n kort stukje.” zei Maarten daarom. “Maar in ‘t park kan ze helemaal losgaan.” Spanie kon de stilstand in de regen niet waarderen en probeerde Maarten mee naar huis te trekken. Maarten glimlachte d’r om.

“Kijk die energie.” zeidie teder.